Mental and Existential Ecology: นิเวศอนิจจัง อ่านแล้วนั่งคิด

image (2)

The essay ‘Mental and Existential Ecology’ by Juhanni Palassmaa raises an interesting relationship between human mental reflection and physical space. Its conceptual idea generates powerful and participatory discussion, but it lacks clear message and practical relationship to designs. This review presents the general ideas of the essay, reflects on the conversation from class discussion, and states my opinions on the writing and topic.

เรียงความ นิเวศอนิจจัง ของจูฮานี ปาลัสมา ได้แสดงความน่าสนใจระหว่างความรู้สึกของมนุษย์และพื้นที่รอบข้าง ไอเดียที่ปาลัสมาเสนอนั้น ทำให้เกิดการถกประเด็นที่น่าสนใจในหมู่นักศึกษา แต่ขณะเดียวกันก็ขาดคำแนะนำในการเอาไปใช้ในการออกแบบจริง รีวิวฉบับนี้เสนอเนื้อหาฉบับย่อของเรียงความ เล่าถึงการนำเรียงความไปถกในชั้นเรียน และแสดงความคิดเห็นของผมต่อหัวข้อนี้ครับ

Juhanni Palassmaa composes the essay by transitioning readers from a tangible design to an abstract world of existentiality. She starts her essay by stating that architecture is a connection to human existence. The house is a connection to the inner world. Some designs go unmeasured and unnoticed by the eyes, but they exist and respond to the users’ needs, such as doorknobs and stair railings.

ปาลัสมาสร้างเรียงความที่พาคนอ่านออกจากโลกวัตถุไปยังโลกที่มีความเป็นศิลป์ โดยเรื่มจากการบอกว่า “ตัวตนของมนุษย์” นั้นขึ้นตรงกับการออกแบบ บ้านเป็นสิ่งสะท้อนถึงจิตใจ การออกแบบที่สายตาไม่ได้มองเห็นแต่ตอบสนองต่อความต้องการมีมากมาย เช่นลูกบิดประตูหรือราวบันได

She talks about the primary of touch—how the eyes are the instrument of touching, and how we relate one sense to another. A stimulant in the eye, like an image of a fireplace, reminds the brain to the other senses, such as warmth and the smell of wood smoke. Later, Juhanni descended us deeper into the abstract world. She claims that we do not exist without the definition of space—that spaces, in past and present, makes us exist in the way we are. The essay compares the space of architecture to the inner space: the reflection of the world.

เธอได้กล่าวถึงศิลป์ของการสัมผัส เกี่ยวกับการใช้ตาสื่อสัมผัส รวมถึงการเชื่อมโยงผัสสะทั้งห้าเข้าหากัน สิ่งที่เห็นด้วยตา เช่นเตาผิง เตือนให้ระลึกถึงความอบอุ่นและกลิ่นควัน หลังจากนั้นปาลัสมาได้พาเราเข้าไปสู่ปรัชญามากขึ้น โดยบอกว่า มนุษย์ไม่มีตัวตนเมื่อปราศจากพื้นที่ พื้นที่และสิ่งแวดล้อมรอบข้างเราสร้างเราให้เป็นเช่นทุกวันนี้ เป็นการเปรียบเทียบโลกภายในสถาปัตยกรรมเข้ากับโลกภายในใจ

The students took interest in the class discussion. It started as Professor Sinha defines inner space, enacted space, and embodied space. How the senses, memory, and experiences together created individual, authentic being, and how visual perception is the sense that people most rely on despite being the sense that was the most gullible.

นักศึกษาให้ความสนใจกับการถกหัวข้อนี้พอสมควร การสัมมนาเริ่มจาก ดร. สิงหา อธิบายพื้นที่ภายใน พื้นที่มนุษย์สร้าง และพื้นที่ครอบครอง และมนุษย์สร้างตัวตนขึ้นมาจากสภาพแวดล้อมได้อย่างไร รวมทั้งผัสสะทางตา ที่แม้ว่าจะเป็นผัสสะที่คนพึ่งพิงมากที่สุด กลับถูกหลอกได้ง่ายที่สุด

image

I asked three main questions to the conversation: to which extent the built environment responsible for our feeling? Can information alter our emotional response to a space, and what elements can be added to accomplish a desired feeling in public space? First, I showed them an interior of a grand cathedral and asked them how they feel. Most students felt that the image introduced an uplifting feeling. Some feel fascinated, safe, and quiet in such space. Some feel that they are small, and they mean little compared to other beings.

ผมตั้งเป้าคำถามไว้สามประการ คือ สิ่งแวดล้อมมีผลต่อความรู้สึกของเราอย่างไร ข้อมูลที่เราได้ยินมีผลต่อความรู้สึกกับสิ่งแวดล้อมหรือไม่ และสิ่งใดที่ทำให้เราควบคุมความรู้สึกของผู้คนได้ในพื้นที่ส่วนรวม แรกสุด ผมได้อวดภาพวิหารขนาดใหญ่ที่หามาจากกูเกิ้ล และถามว่านักศึกษารู้สึกอย่างไรบ้าง นักศึกษาตอบว่าเขารู้สึกถึงความศักดิ์สิทธิ์ ปลอดภัย และตัวเล็กนิดเดียว

After that, I showed them a stock image of a clear, grand lake and ask the same question. The students said they feel at peace, connected to higher beings, and in the mercy of nature. However, when I added that the lake was a production of human design (which of course, was a lie,) the feeling deflated but still remained.

หลังจากนั้น ผมก็เปิดอีกภาพ ซึงเป็นภาพภูมิทัศน์ทะเลสาบที่สวยงาม แล้วก็ถามคำถามเดิม นักศึกษาตอบว่า พวกเขารู้สึกสงบ ตัวเล็ก ไร้อำนาจ และเชื่มโยงกับธรรมชาติ แต่เมื่อผมโกหกว่าภาพนี้เป็นงานออกแบบ ความรู้สึกนั้นก็พร่องลงไปอย่างเห็นได้ชัด

image (1)

In the last question, I asked how we can design a place where people can feel they exist safely and confidently. The students responded in two ways: ones suggested the use of several surveys and studies of the user population; the others say that it was challenging in the point of impossible.

ในคำถามสุดท้าย ผมถามพวกเขาว่า เราจะสามารถออกแบบพื้นที่ที่ทำให้เกิดความสงบปลอดภัยได้ไหม นักศึกษาตอบมาสองแบบ แบบหนึ่งคือพวกเขาต้องทำการศึกษาทดลองและแบบสอบถามมาวิเคราะห์ อีกกลุ่มตอบว่ายากมากถึงขึ้นทำไม่ได้เลย

Over all, I feel that the writing generates a broad sense of authority and responsibility to the author. Unfortunately, it fails to address a new, tangible point that can be applied to modern day’s design. The essay introduces several difficult concepts and carries many esoteric terms such as haptic, synaesthetic, phemonenology. These vocabularies display the writing as an inapproachable light. The voice in the writing paints the topic as passive and soft. There are too many ‘to be’ verbs to make the writing active, and some points described are quite redundant. And while it contains many tentative suggestions for design, it does not reach further than a theoretical realm.

โดยภาพรวมแล้วผมมองว่างานเขียนชิ้นนี้น่าสนใจ แต่ไม่นำเสนอข้อแนะนำที่สามารถนำไปปฎิบัติได้ ตัวบทความมีคำศัพท์ยากๆ เป็นจำนวนมาก ทำให้เข้าถึงและเข้าใจยาก และแม้จะมีคำแนะนำในการออกแบบ ก็มีแต่เพียงทฤษฎีเท่านั้น

image (3)

However, as an art, I found the writing quite hypnotic and inspiring. In an essay, the author writes: “One of the tasks of arts and architecture is to safeguard the authenticity and reality of the human experience.” I wholeheartedly agree with this powerful statement and will find a way to succeed this task.

ขณะเดียวกัน ในแง่ศิลปะแล้ว ผมพบว่างานเขียนชิ้นนี้มีสเน่ห์และเป็นแรงบันดาลใจที่ดี ผละผมเห็นด้วยอย่างยิ่งกับคำกล่าวในบทความที่ว่า “หนึ่งในหน้าที่ของผู้ออกแบบและศิลปินคือการปกป้องความจริงแท้ของประสบการณ์มนุษย์”

Johanni Palassmaa casts the look of built environment in a different light than most. She questions what comes first in the relationship between human and space. As a designer, I always think that humans design the space, but the writing guides me to see spaces as the creators of human identity. This writing inspires they way of thinking not only for me but for the students and the professor in the discussion. It reminds me to perceive my everyday space in new angles. However, I have to explore further to find the implementation of the author’s suggestions.

ปาลัสมามองสิ่งแวดล้อมจากมือมนุษย์ต่างจากคนทั่วไป เธอตั้งความถามว่าอะไรมาก่อนระหว่างมนุษย์และสิ่งแวดล้อม ในฐานะนักออกแบบ ผมมักจะคิดว่า มนุษย์ออกแบบสิ่งแวดล้อม แต่งานเขียนชิ้นนี้ช่วยให้ผมมองว่าสิ่งแวดล้อมก็ช่วยสร้างตัวตนในมนุษย์ บทความนี้ช่วยบันดาลใจในการมองมุมที่ต่าง แต่ผลคงต้องหาทางทำสิ่งที่ผู้เขียนแนะนำในโลกแห่งความจริงไปด้วย

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s