The Fool’s Choice Dilemma: ทางเลือกหรือทางตัน

Image

[Image from wikipedia]

[See the article in English below]

บ่ายวันหนึ่ง อ.วิลเลียม ซัลลิแวน (ดร. ที่ปรึกษาของผมเอง) ได้เปิดบรรยายในวิชา “ทรัพยากรธรรมชาติที่ยั่งยืน”  อ. ได้ถามคำถามนี้แก่นักศึกษา

“บริษัทอสังหาฯ ต้องการจะถมที่ชุ่มน้ำ (ที่เป็นแหล่งจัดการน้ำตามธรรมชาติ) ในเมืองแออัดแห่งหนึ่ง เพื่อสร้างบ้านสองร้อยหลัง หมู่บ้านใหม่นี้จะทำให้เกิดการจ้างงานกว่าห้าร้อยอาชีพ การก่อสร้างจะเสร็จในสามปี ชาวเมืองต้องการขยายเมืองและบ้านใหม่อย่างมากเพราะเมืองแออัด ตอนนี้คนในเมืองเสียสุขภาพกายและจิตอย่างมาก แต่นักสิ่งแวดล้อมไม่ยอม เพราะการก่อสร้างจะทำลายสิ่งแวดล้อม”

สาวน้อยเมเจอร์สิ่งแวดล้อมพยักหน้าจนต่างหูเธอแทบจะพันกัน

“ถ้าคุณต้องตัดสินใจ คุณจะทำยังไง” อาจารย์ถาม

นักศึกษาแย่งกันตอบคำถาม และแต่ละคนสนับสนุนนักสิ่งแวดล้อมกันเต็มที่ พวกเขาบอกอาจารย์ว่า ถ้าถมที่ ระบบนิเวศพื้นที่ชุ่มน้ำจะหายไป มีสัตว์ตายมาก เมืองจะน้ำท่วม เมื่ออาจารย์ถามว่าไม่มีใครเห็นใจสุขภาพและเศรษฐกิจของชาวเมืองบ้างเหรอ ทุกคนก็บอกว่า มีสิ่งที่ต้องเสียสละไปบ้าง

หลังจากเถียงกันห้านาที อาจารย์ก็บอกว่า

“ทุกคนมุ่งเป้าไปผิดวิธีนะ”

อ. อธิบายว่า พวกเราตกอยู่ใน Fool’s Choice Dilemma ซึ่งเป็นการถกเถียงที่สร้างทางเลือกให้คนแค่สองทาง คือสร้างบ้านหรือไม้สร้าง

“ถ้าดูกันให้ดี” อ. ว่า “ฝั่งนึงต้องการที่อยู่ ไม่จำเป็นต้องเป็นบ้านจัดสรร อีกฝั่งต้องการรักษาพื้นที่ชุ่มน้ำ ทีนี้ เราพอรู้วิธีแก้รึยัง”

นักเรียนคนหนึ่งตอบว่า “สร้างบ้านและหมู่บ้านในแบบที่ไม่ทำให้พื้นที่ชุ่มน้ำเสียหายค่ะ”

นั่นคือคำตอบที่ อ. กำลังรอ

ในประเทศไทย เรากำลังประสบปัญหาเรื่องการสร้างเขื่อนแม่วงก์ ปัญหานี้ใกล้เคียงกับปัญหาที่ถกกันในชั้นเรียนของ อ. ซัลลิแวน

ด้านหนึ่ง คนต้องการอะไรที่สามารถป้องกันน้ำท่วมและฝนแล้งในประเทศ ขณะที่อีกด้านบอกว่าเราต้องรักษาป่าสมบูรณ์ผืนสุดท้ายเอาไว้

เมื่อเรามองอย่างนี้ เขื่อนก็ไม่เกี่ยวเลย ถ้าเรามีวิธีในการชะลอน้ำท่วมและฝนแล้งได้

งานวิจัยที่ตั้งเป้าในการส่งน้ำคืนสู่ผืนดิน ช่วยลดน้ำท่วมได้นั้นเรียกว่า การจัดการน้ำอย่างยั่งยืน กระบวนการเหล่านี้ง่าย ได้ผล ไม่สิ้นเปลืองงบประมาณ และรักษาสิ่งแวดล้อมได้ ผมจะค่อยๆ ทยอยเล่าเรื่องงานวิจัยเหล่านี้ในบล็อกต่อๆ ไป และถ้าเราหันมาสนใจและร่ววมือกันใช้ระบบการจัดการน้ำอย่างยั่งยืน เราก็ลดน้ำท่วมน้ำแล้งได้โดยไม่สร้างเขื่อนครับ

Image

[Image from inhabitat.com]

In an afternoon, Professor William Sullivan [my beloved adviser] gave out a lecture in a class called ‘Ecological Sustainability.’ He presented a question to the students.

“A development company wants to drain a natural wetland at an edge of a crowded city to build 200 homes. The new community will create 500 new jobs and will be done in 3 years. People in the city desperately need new expansions. The town is overpopulated and it’s not good for their physical or mental health. But the ecologists say no. They say that these wetlands are important, and if you drain it, the ecosystem will be destroyed.”

Some ecology major girl at the back was nodding so furiously her earrings jingled.

“If you are a decision maker, what do you do?” Professor Sullivan asked

The answers were bustling, and of course, one sided. Nobody in ecological sustainability class wanted the wetland gone. They told Professor Sullivan how the ecology would be eradicated. The town will flood. Even when Professor Sullivan asked about the townspeople jobs and health, the students said it was not worth it.

After five minutes, the professor said.

“You are all focusing at the wrong place.”

He smiled and explained that we fell in the Fool’s Choice Dilemma—a dilemma that suggest only two options. In this case: to build the development or not to build.

“Let’s step back a bit.” Professor Sullivan said. “Consider the proposal on two sides. One side wants the house, right? Not necessarily conventional housing.  Another wants the wetland. Now, what can we do?”

A student answered. “Build the houses in a model that does not destroy the wetland?”

That’s the answer the Professor was looking for.

In Thailand now, we are facing the Mae Wong Dam dilemma. The controversy sounds very much like what I heard in Professor Sullivan’s class.

One side of the argument says that they need help mitigate the flood and solve drought issues in Thailand. Another says that we should protect the last complete patch of forest in Thailand.

As we consider this, the dam is irrelevant if we can mitigate flood and drought.

The research focusing on returning clean water to the ground to slow flooding is called ‘sustainable stormwater management.’ The process is efficient, inexpensive, and safe to the ecology. I will tell you more about this in the future blog posts. By focusing on stormwater management, we can slow down the flood, protecting the drought, without building a single dam.

Reference

Marsh, W. M. (1983). Landscape planning: Environmental applications. Reading, Mass: Addison-Wesley.

Sullivan, William. “Ecological Sustainability.” Introduction. University of Illinois at Urbana-Champaign. University of Illinois at Urbana-Champaign, Champaign. 8 Sept. 2013. Lecture.

Watson, D., & Adams, M. (2011). Design for flooding: Architecture, landscape, and urban design for resilience to flooding and climate change. Hoboken, N.J: John Wiley & Sons.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s